X
تبلیغات
پخش زنده جام جهانی

فانوس

نقدی کوتاه بر یک یادداشت در واشنگتن پست

جیسون رضاییان، روزنامه نویس امریکایی که در ایران به اتهامات امنیتی بازداشت و سپس در پی مذاکرات و توافقهایی که بین ایران و امریکا انجام شد، آزاد شد در مقاله ای در واشنگتن پست به تاریخ یکم ماه مارس میلادی، با اشاره هایی به دوران زندان خود در ایران، به مقایسه ذهنی خود از شرایط فعلی امریکا و سیاستهای دونالد ترامپ و دوران باراک اوباما پرداخته است.

 وی نوشته است که در زندان در ایران از طریق تلویزیونی که روی دیوار اتاق بود به همراه یکنفر زندانی دیگر که ملیت یکی از کشورهای "شوروی سابق" را داشته نطق باراک اوباما را در نشست مشترک کنگره امریکا تماشا میکرده است. ایران، از زندان اوین گرفته که مسلما زندان است و جای مطلوب و دلخواهی نیست تا مطبوعات و دولت و مردم و زندگی  و در یک کلام همه چیز درباره ایران با تاریکترین و مایوس کننده ترین توصیفات، که در ادبیات رایج رسانه های  عمده انگلیسی زبان رویه ای معمول و مرسوم است، شرح داده شده است. شاید شوخی نباشد  اگر گفت که توصیف دستگاه تلویزیون داخل زندان هم آنطور که در متن آمده، "با صفحه نمایش تخت که داخل قفسه ای محبوس است که بالای دیوار تعبیه شده" هم از توصیفات ناتورالیستی  نوسینده آن متن در امان نمانده! 

جیسون رضاییان گویی گله مند است که اوباما در نطق خود نامی از وی که در آنزمان در  ایران زندانی بود نیاورده  هر چند به گفته خود او تنها چند روز پس از نطق اوباما و بدنبال مذاکراتی که ماهها بین دولت اوباما و دولت ایران در جریان بوده وی از زندان آزاد و به امریکا پرواز کرد. 

اما نکته جالب توجه ،در این کوتاه سخت اینست که از متن براحتی اینطور برداشت میشود که جیسون رضاییان از دولت باراک اوباما و سیاستهای او انتقاد میکند و اما در نقطه مقابل، ضمن انتقادهای کوچکی که از حرفها و سیاستهای دونالد ترامپ میکند، فضای سیاسی امریکا پس از آمدن دونالد ترامپ را  در تقابل با فضای امریکای باراک اوباما، امیدوارانه میبیند. او در نوشته اش از نطق اوباما انتقاد میکند که بویی از امیدواری از آن به مشام وی نرسیده است وقتی که اوباما گفته: "وقتی سیاستمداران به مسلمانها توهین میکنند، چه در خارج و چه شهروندان عادی، و یا وقتی که روی یک بچه {مسلمان} اسم میگذارند، این به امنیت با کمکی نمیکند... این از اعتببار ما در دنیا میکاهد و دستیابی ما به اهدافمان را دشوارتر میکند." 

در مقابل او از فضایی که دونالد ترامپ خلق کرده امیدوار است. او مینویسد: "اما من به طرز بنیادینی امیدوار هستم. من در یک کشور توتالیتر (منظور وی ایران است) کار و زندگی کرده ام و به طور دست اول تجربه کرده ام که وقتی از تمام آزادیهایت خلع شوی چطور خواهد بود... ترامپ و دولت او شاید به خوبی به ارزشها و ایده آلهای ما که در قانون اساسیمان متبلور شده است، بها ندهند.  اما من باور دارم که مردم این کشور به آسانی به انها راه نخواهد داد."

پرسشهایی که دوست داشتم رو در رو از جیسون رضاییان بپرسم اینهاست:  وی که ادعا میکند، در مقایسه با ترامپ و مشاوران دولت وی که ایران ستیزی را سر لوحه سیاست خارجی خود قرار داده اند، حداقل تجربه زندگی و کار در ایران را دارد، آیا همین پویایی را در بین مردم ایران مشاهده نکرده است که به آسانی به سیاستها و سیاستمدارانی که مطابق میل و ارزشها و اصول متبلور در قانون اساسیشان رفتار نمیکنند راه نمیدهند؟! آیا جامعه ایرانی را ایستا و یکدست و توده ای منفعل یافته است؟! و اساسا چه تفاوت بنیادینی امروز میتوان بین ایران و امریکا نشانه رفت که ایران را در آنطرف خط و اما امریکا را در طرف دیگر خط کشی بگذارد وقتی همین امریکاست که به فردی "راه میدهد" که پوپولیست است و هیچگونه تخصص و تحصیلات ممتازی در  عرصه های دیپلماسی و سیاست ندارد و حرفها و شعارهایش به راحتی مصداق نژادپرستی و بیگانه هراسی و مذهب هراسی و زن ستیزی و جنگ طلبی است، اگر نگوییم که پهلو به پهلوی حرفها و شعارها و سیاستهای فاشیستی میساید؟ به جرات میتوان ادعا کرد که حتا ایران چنین امتیازی را دارد که چنین حدی از چنین سیاستهایی از طرف ایران شنیده نمیشود. تاریخ مبارزات و جنبشهای اجتماعی و سیاسی در ایران گواهی میدهد که ملت ایران در طول تاریخ ملتی پویا و در جستجوی مفاهیم و ارزشهای والایی چون دموکراسی و عدالت بوده است و فارغ از توفیق یافتن یا شکست خوردن، میتواند افتخار کند که در میان ملل و اقوام دنیا در طول تاریخ ملتی پویا و در جستجوی ارزشهای انسانی بوده است. حتا میتوان ادعا کرد که میزان اطلاع و آگاهی عمومی از دنیای پیرامون در بین ایرانیان امروز بیشتر از آگاهی عمومی مردم در امریکا باشد و این ادعایی برآمده از احساسات وطن دوستانه نگارنده این سطور نیست بلکه مبتنی بر مشاهدات و مقایسه های ممکن است هر چند که این امری نباشد که براحتی بتوان مقایسه منسجمی از آن ارایه کرد اما شواهد در دست را نیز نمیتوان براحتی کنار گذاشت. پرسش دیگر این است که داشتن رییس جمهوری چون دونالد ترامپ و حرفها و شعارها و سیاستهایی از آن قسم که از سمت او مشاهده میشود چه تفاوت بنیادینی با رادیکالترین بخش از سیاستها و سیاستمداران در ایران دارد که به ترامپ و دولت او برتری ببخشد؟! حداقل رادیکالترین رگه سیاسی ایران از قدرت اتمی شماره یک دنیا برخوردار نیست که بتواند خطر بالقوه ای که ترامپ و دولتش میتواند در قبال انسایت بیافریند را در مقابل جهانیان قرار دهند! 

 پس پرسش نهایی و اساسی من این است: آیا امریکا و هر چیز امریکایی از برتری و اصالتی ذاتی برخوردار است که حتا با وجود هر اندازه عیب و ایراد و کجروی همچنان نشان و نام برترین در دنیا باشد؟! و آیا ایران و هر چیز ایرانی در نقطه مقابل عیب و ایرادی ذاتی دارد که مستحق طرد کردنی ماهیتی باشد؟! پاسخ من به این سوال منفی است. ایراد یا خطای دید و مشاهده و عدم مطالعه دقیق است یا غرض ورزی سیاسی.


جیسون رضاییان در اولین نطق دونالد ترامپ در جلسه مشترک کنگره امریکا


نظرات (1)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
روزتون پر از رنگهاى قشنگ پر از خبرهاى خوب سرشار از انرژى مثبت یه عالمه لبخند خیلی افتخار میدید پیش من هم بیاین
98651
جمعه 13 اسفند‌ماه سال 1395 ساعت 07:39 ب.ظ
امتیاز: 0 0