X
تبلیغات
رایتل

فانوس

گاه شمار ایران باستان

 

در ایران باستان هر سال به دوازده ماه و هر ماه به سی روز تقسیم می شد.این روزها هر کدام نام خاصی داشتند که چم (معنی) آنها از اوستا سرچشمه گرفته است. هر ماه به 4 بخش تقسیم می شد.دو بخش نخست هر کدام از 7 روز و دو بخش دوم از 8 روز تشکیل می شوند.روزهای نخست در هر بخش این تقسیم بندی به نام آفریدگار نامیده می شوند.تقسیم بندی مذکور از هر ماه را در زیر با نام هر روز و معنایش نشان داده ام.روزهای اورمزد،دی بآذر،دی بمهر و دی بدین،همان روزهای نخست در 4 قسمت هر ماه هستند که آنگونه که گفته شد به نام آفریدگار نامیده شده اند.

سی روز یک ماه و 4 بخشی که ماه به آن تقسیم می شد به ترتیب از بالا به پایین و روزها به ترتیب از راست به چپ:


اورمزد(ساده شده ی اهورامزدا) بهمن(اندیشه ی نیک)اردیبهشت(بهترین راستی و پاکی)شهریور(شهریاری نیرومند)سپندارمزد(فروتنی و مهر پاک) خورداد(تندرستی و رسایی)امرداد(بی مرگی
و چاودانگی)
.

دی بآذر(آفریدگار)آذر(آتش و
 فروغ)
 آبان
(آبها،هنگام آب)
خور
<<خیر>>
  (آفتاب و خورشید)
ماه(ماه)تیر
(ستاره ی تیر،ستاره ی باران)
گوش(جهان،
هستی).

دی بمهر(آفریدگار)مهر
(دوستی و پیمان)
سروش(فرمانبرداری)رشن
(دادگری)
فروردین
(فروهر،
نیروی پیشرفت)
ورهرام(پیروزی)

رام

(رامش،

شادمانی)

باد
(باد).
دی بدین
(آفریدگار)
دین(بینش درونی،
وجدان)

ارد

(خوشبختی،

دارایی و خواسته)

اشتاد(راستی)آسمان
(آسمان)
زامیاد(زمین)

مانتره سپند

(گفتار پاک)

انارام
(فروغ و روشناییهای بی پایان)


از آرشیو وبلاگ قبل، نوشته شده در بیست و هشتم اسفند 87.

نظرات (0)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)