چند وقتی ست که زندگی حالش خوب نیست.به سر گیجه های مداوم مبتلا ست.راه که میرود تعادل ندارد.سرش روی گردن سنگینی میکند و افتان و خیزان،گم و گیج،بی هدف پرسه میزند.گاهی پلکهایش سنگینی می کنند و در حالتی تشنج گونه روی پیاده رو نقش زمین می شود.بعد در حالتی رعشه وار به خود میپیچد و کف بالا میاورد و دوباره در حالتیکه سیاهی چشمانش محو شده و سفیدی چشمانش پر خون است دستش را به دیوار میگیرد و با حالتی وحشت انگیز بر میخیزد.دور و برش را نگاه می کند و باز در همان حالت رعب انگیز شروع میکند به راه رفتن.شاید زیاد نوشیده. شاید هم زیاد نوشیده هم در قمار پسِ مستی همه چیزش را بر باد داده.شاید هم بعدش بد مستی کرده و عربده کشی و بعد هم با کسی گلاویز شده و چند ضربه ی کاری چاقو هم در گرده اش فرو رفته باشد.نمی دانم. اما همچنان در همان حالت نا هوشیاری که خون از هیکلش میچکد و کف از دهان و بینی اش بیرون میزند خودش را توی پیاده روی نیمه شب کشان کشان جلو میبرد و نمیدانم به کجا....

حال آدمها هم تعریفی ندارد.همه جای دنیا آدمها خسته شده اند.بی حوصله،خسته و تنها.آدمها همه جای دنیا تنها شده اند.تنها به قهو ه خانه ها میروند. قهوه ی تلخ سفارش میدهند.سیگار میکشند و از دردهاشان مینویسند.با هم حرف نمیزنند.خالی ومبهم به هم نگاه میکنند.گاهی با ترس.تنها زاییده میشوند.تنها زندگی میکنند.تنها جان میکنند. تنها بسکتبال بازی میکنند و تنها و تنها و تنها.بعد هر از چند گاهی یکیشان که از شنیدنهای مداوم سکوت به جنون میافتد میرود یک اسلحه ی نه میلیمتری و یک قطار فشنگ میخرد و میرود توی کلاس دانشگاهش و همه را به گلوله میبندد و بعد هم فشنگ آخری را توی شقیقه ی خودش میچکاند و تمام....

ماجرای تصویر را در اخبار یاهو بخوانید

به دور و برم که نگاه میکنم زیادند. تصادفهایی که روزگار در گذارش همراهمان کرده.اما آن روزها...آن روزها دورند که از شوق شکفتن دانه ای آدمها شاعر می شدند...

 از خیال خشکیده ی نشاها- با خود رو راست تر که باشم،از توهم وجود نشاها امید گندمزار نمیتوان داشت.آنکه میبینم سراب است.فریب گند زاران....ایمان می آورم دیگر.اینجا صحرا ست....

برای دوستی به معنای کامل که از من دور است.اما خاطره اش همیشه با من.برای پویان:

شعر از الفرد لرد تنیسون(۱۸۹۲-۱۸۰۹

برگردان:فرزاد

یادواره

خانه ای سیاه،که بار دیگر در کنارش می ایستم

اینجا در خیابان نا مطلوب ممتد

درگاههایی که قلبم بر آستانشان عادت به تپیدن کرده بود

چنان به سرعت،در انتظار دستی،

دستی که دیگر نمیتوان گرفت-

مرا نظاره کن،که نمیتوانم به خواب روم

و بسان موجودی شرمناک میخزم

هر سحرگاهی بر درگاه.

او اینجا نیست:در دور دستهاست

قیل و قال زندگی دوباره آغاز میشود

و هولناک از میان نم نم باران

روز تهی روی خیابان عریان میشکند.

با تشکر از همه ی دوستان خوبم که در مورد پمپ بنزین و نتیجه گیری آنتی فمینیستی آن نظر دادند.(با تقدیم یک گل سرخ که در سیستم بلاگ اسکای موجود نیست گویا!)

به نظر من خانمها تا زمانیکه خودشان از اتومبیل پیاده نمیشوند که بنزین بزنند نباید از حقوق مساوی با آقایان برخوردار باشند.

پ.ن1: در شرایط و جامعه ی فعلی.

پ.ن2: امیلی دیکنسون: خانمها تا زمانیکه کفشهای پاشنه بلند خود را در نیاورده اند نمیتوانند بدوند.

امشب به جوجه کباب ور نرفتم.

با پوست و استخوان بر خلاف همیشه

مردانه به نیش کشیدم.

بوی عطر چی چی دور تا دور اتاق

با بوی یاس بنفشی که چییده ام

عطرها زندگیند...

و کاکتوسم که اینجاست بالای قفسه ی کتابها

با روبان قرمز رنگی که دور گلدان فسقلی اش پیچیده ای.

قرمز آلبالویی زندگیست

زیاد خیلی راستی

که به ناخنهایت بزنی

و برایم شکلات بیاوری...

الآغ را مردانه در مشتم میچلانم

و اتاقم پر است از کاغذهای رنگارنگ که الآغ را در بوی چی چی پیچانده بودند.

رنگها زندگیند

و عطرها

و قرمز آلبالویی

و شکیرا

و چنان دختر خوبی بودن عسلم...

زندگی را آلبالویی رنگ و با بوی یاس و چی چی و شکیرا

مردانه دوست دارم،

وقتی: "من با تو تنها نیستم"

وقتی "هیچکس با هیچکس تنها نیست".

میخواهم روسری ات را بکشم

و دنبالت بدوم

وقتی:"سوسکها - اگر تو بخواهی- کنار دمپایی ها دراز می کشند"...

سیر سیرکهای درونم قلقلک شده اند

شاید چیزی بنویسم امشب:

وقتی بچه میشوند مردها...

فرهاد: دلم شور می زنه شیرین.تو حال و هوای داش آکُل ام.دیشب میخوندمش.

شیرین: انگار واقعا از غم وغصه خوشت می آدها! برو "اخراجیها" رو ببین یه کم بخندی دلت وا شه،خیلی با حال بود.

فرهاد: با خسرو رفتی؟

شیرین(تُن صدایش را بالاتر میبرد) هزار دفعه بهت گفتم اگه خواستم با خسرو تریپی بذارم خودم میام بهت میگم.انقدر با خودت فکرای بیخود نکن که اعصابت خورد بشه.

(فرهاد کمی آرام شده.همانطور مبهوت شیرین را نگاه میکند که آینه ی کوچکِ صدف شکلی را از کیفش بیرون می آورد،صدف را از هم باز میکند و توی آینه با عجله رژ لبش را تجدید میکند،لبهایش را کمی بهم فشار میدهد،بعد با انگشت، گوشه ی لبش را پاک میکند و دوباره صدف را میبندد و توی کیفش میاندازد.از پایین کوه صدای بوق یک ماشین به گوش میرسد.شیرین نیم نگاهی به پایین کوه میاندازد، بعد به سمت فرهاد میاید.آرام با پشت انگشتها اشکهای فرهاد را از گونه پاک میکند.کمی در چشمهای خیس فرهاد نگاه میکند.آرام صورتش را جلوتر میآورد و با ظرافت لبهایش را بر لبهای فرهاد مماس میکند.لبخند مهرآمیزی به فرهاد میزند و با صدایی آرام تر از قبل میگوید:)

- یکی از دوستام پایین کوه منتظرمه. مواظبت خودش باشه ها!

(دست چپ را تا مقابل سینه بالا آورده، انگشت شصت را زیر بند کیف قرمز رنگش که روی شانه انداخته گرفته و دست راست را در حالت پر عشوه ای برای حفظ تعادل از کنار باز کرده آنچنان که گویی روی هوا تکیه میکند و شروع میکند به پایین رفتن از کوه.صندلهای ظریفی که به پا دارد زیبایی پاهای کوچک و سفیدش را دو چندان کرده.پاها را آرام و با احتیاط روی سنگها میگذارد و پایین میرود.چند قدمی که دور میشود بر میگردد و به فرهاد نگاه میکند که ایستاده او را با چشمهای خیس بدرقه میکند و سینه اش از هق هق گریه ای بی صدا تکان میخورد.بعد همانطور که همیشه خودش را لوس میکند با لحنی بچگانه و در حالیکه لبها را گرد کرده سیلاب آخر کلمه را کشدار ادا میکند و صدا میزند:)

- فرهاد؟

(فرهاد که بغض صدایش را مبهم و بم کرده در حالیکه سعی میکند خودش را جمع و جور کند) جان ِ فرهاد؟

- کی نَهرمو باسَم درست میکنی فَس؟

- درستش می کنم عزیز دلم.

(شیرین با لبخندی برایش دست تکان میدهد و بر میگردد به سمت پایین کوه که خسرو با یک پرشیای نقره ای رنگ منتظرش است حرکت میکند.)

(فرهاد در حالیکه صدای گریه اش بلندتر شده کلنگش را برداشته و مشغول شده است.)

حکایت اعتقاد من و اینکه یک عقاب پیر میتواند شکارچی خوبی باشد به اعتقاد آن مردمی شباهت دارد که همراه مرده هاشان چیزهای جور وا جور دفن میکردند تا آنطور که اعتقاد داشتند، وقتی مرده دوباره زنده میشود از آنها استفاده کند، اما گورها خیلی زودتر از آنکه مرده ها زنده شوند بدست باستان شناسان فتح شدند تا ایمان آن مردم دلیل شگفت انگیز فروش بلیط موزه ها باشد.الآن که فکر میکنم می بینم خیلی وقتها حتا از آن جوجه قرقی ها هم کم آورده ام.گاهی باید با خود رو راست بود.

پ.ن: من زنده ام!