X
تبلیغات
رایتل

فانوس

اتوبیوگرافی


"گاه تنهایی صورتش را به پس پنجره می چسبانید"    سهراب سپهری                                                                    

با همان چشمهای میشی،خطوط ضخیم و مورب گونه ها،پیشانیش کشیده تر شده و بینی اش پهن.آن سو بلورهای کوچک برف،رد پای عابران را که پیشتر از خیابان گذشته اند،محو می کنند.این سو،گاهی ابر کوچکی متراکم می شود و با تنبلی روی شیشه سُر می خورد.نگاهش اما پراکنده نمی شود.فنجان سرد را از جلوی دستش بر می دارم.آهسته،با تردید،بی آنکه نگاهش را از روبرو بکَند،از پنجره فاصله می گیرد،با دست پنجره را نشانم می دهد و با شگفتی می گوید:"فکر می کنی اشتباه...؟  انگار ..." و دوباره پیشانیش را می چسباند به شیشه و زُل می زند به روبرو.

نظرات (3)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
مطمنی ریستن سادست!! :-؟
.:.:.
بابا یه سر بزن دیگه ما دق کردیم :)
.:.:.:.
موفق باشی گلم
شنبه 23 دی‌ماه سال 1385 ساعت 11:44 ب.ظ
امتیاز: 0 0
گر بدین سان زیست باید پست من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
سه‌شنبه 26 دی‌ماه سال 1385 ساعت 12:40 ق.ظ
امتیاز: 0 0
بر بلند کاج...
سه‌شنبه 26 دی‌ماه سال 1385 ساعت 12:41 ق.ظ
امتیاز: 0 0