فانوس

جاودانه


 

So long as men can breathe, or eyes can see

  So long lives this, and this gives life to thee

مادام که مردان و زنان نفس می کشند یا چشمها می بینند

تا آن زمان شعر من جاودانه می ماند و  تو را زندگی می بخشد

شکسپیر


به شکوفه های گیلاس ماننده ای

پریده رنگ در خاطره ی بهار

به رویایی تکیده به طاق خیال

"به عشق-

              که غایب، همیشه است".

 

نومید مباش هان!

خدای جبارت بر آن بوده است غایت را

که از دیدگان دریایی

هم از انبوه بلوطی ها

جز مشت حسرتی تیره بر جای بر نگذارد

نومید مباش هان!

که شوق بوسه های هر چند کبود

بر لبهای هر چند نه دیگر سرخ

در شعر تو سوزنده خواهد ماند

تا شوخی این فریب را ریشخندی جاودانه کند.

                                                          

                                            فرزاد مزروعی

نظرات (3)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
مرگ پایان کبوتر نیست...
دوشنبه 6 آذر‌ماه سال 1385 ساعت 07:44 ق.ظ
امتیاز: 0 0
مرسی فرزاد جان.موفق باشی.
دوشنبه 6 آذر‌ماه سال 1385 ساعت 07:54 ب.ظ
امتیاز: 0 0
حرفی از جنس زمان نشنیدم.
سه‌شنبه 7 آذر‌ماه سال 1385 ساعت 10:20 ق.ظ
امتیاز: 0 0