1- شب شراب نیرزد به خماری صبح

2- شاید گاهی وقتها پایه خندمون می شه و دنبال اونی می گردیم که گیتارشو بر داشته!! اما بی انصافی نمی شه کرد.خیلی از بهترین آهنگهایی که هممون باهاشون خاطره داریم و در واقع به عنوان شاهکارهای خواننده های بزرگی مثل داریوش،گوگوش،معین و ابی میشناسیم از ساخته های اونه. تسلطش به موسیقی مردمی کوچه و بازار در کنار شناخت و تسلطش به سازها و موسیقی کلاسیک واقعا بی رقیبه.آره شماعی زاده رو می گم . همون حسن سگ صدای خودمون!! همه ی اینا رو گفتم که یکی از ترانه هایی که خونده رو اینجا بنویسم البته نمی دونم نویسنده ی ترانه کیه:

بعد از اونکه تو دیگه عاشقیتو به من نگفتی، به کی گفتی؟

وقتیکه رقیب من گفت که پریشون نگاته، تو چی گفتی؟

بگو که سر رو شونه هاش نذاشتی

بگو که قد من دوسش نداشتی

آخ بگو اون اشک چشماتو ندیده

مثه من گل اشکاتو نچیده

آخ بگو دست روی موهات نکشیده

حالا با اشک تمنا من بی تو بی ستاره

میگم عشق من تو باید مال من باشی دوباره

لحظه ها رد می شن و یه لحظه بی عشق تو نیستم

اگه عشقت نباشه من دیگه عاشق بشو نیستم

تو خداحافظی کردی گفتی که موقع کوچه

گریه کردم که خدایا همه چی هیچه و پوچه

دلمو من به تو دادم دیگه همخونه ی دردم

من دیگه رفته به بادم دیگه تا کجا بگردم

حالا با اشک تمنا من بی تو بی ستاره

می گم عشق من تو باید مال من باشی دوباره

یاری اندر کس   نمی بینیم  یاران  را  چه  شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

خون چکید از شاخ گل ابر  بهاران  را چه   شد

کس نمی گوید که یاری داشت حق  دوستی

حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

شهریاران بود   و   خاک    مهربانان  این  دیار

مهربانی کی سر آمد  شهریاران  را   چه  شد

لعلی   از   کان  مروت  بر  نیامد  سالهاست

تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

گوی  توفیق  و  کرامت   در  میان  افکنده اند

کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت

حافظ اسرار الهی  کس  نمی داند  خموش

از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

امیدوارم سالهای سال زنده باشه و بخونه  کسی که این غزل حافظو به یکی از صفحات همیشه جاودان تاریخ موسیقی ایرانی  پیوند زد: استاد شجریان.

این غزل و آواز از خاطرات همون زمان کودکی منه...آخ که چه حیف شد کودکی... 

یادش بخیر دوران کودکی. کودکی ای که از خیلی از هم سنّ و سالهام متفاوت بود.اون زمانی که از پشت در و پنجره های قفل شده مهدی و نرگس و نسرین توی حیاط بازی می کردن و من نگاشون می کردم.از روی سادگی بچه گانشون برای اینکه دل منو بسوزونن میومدن جلوی شیشه و پفکی که می خوردنو به رخ من می کشیدن.اما من همه جور هله هوله ای برام مهیا شده بود پفک، بیسکویت، آدامس، از اون شکلات کاکائوییها که خیلی هم دوست داشتم... اما من در حسرت اون حیاط بودم و اینکه قاطی اون بچه ها شلوغ بازی در بیارم...

یه دیوان حافظ داشتیم که حاشیه ی صفحاتش نقاشی مینیاتور شده بود و همه ی سر گرمی من این بود که لابه لای اون نقاشیها،اون دخترای گیسو کمند ِ کمر باریک با اون چشمای خمار و اون سینه های برآمدشون که جام شراب و سبو در دست برای عاشق آشفته طنّازی می کردن یا توی بعضی صفحات دیگه در حال ساز زدن بودن، دنبال اون آهوهاو بچه هاشون بگردم که میومدن لب چشمه آب بخورن...گاهی اوقات هم کتابو می بردم پیش پدر و ازش درباره ی اون دخترها و عاشقها و آهوها و بچه هاشون سوال می کردم،پدر هم بعضی وقتها برام فال حافظ می گرفت و برام می خوند و به زبون خودم واسم فالمو تفسیرهای خنده دار می کرد و کلی می خندوندم...یادش بخیر پدر خیلی وقتها بیداد ِ شجریانو گوش می کرد و من هم با صدای سنتور و اون نقاشیها توی عالم خودم مشغول بودم...

یه تابلوی نقاشی به دیوار بود که همیشه یه عالمه وقت بهش خیره میشدم،یه خانوم ِ تنها که بالای چندتا پله نشسته بود و با دوک نخ ریسی مشغول بود. و من به این فکر میکردم که بالای اون پله ها اونطرف ساختمون چه شکلیه چرا اون خانوم تنهاست و ....

گاهی اوقات به آغوش مادر که صبح تا ظهرشو توی مدرسه با بچه های مردم سر و کله زده بود و خسته و بی حوصله به خونه رسیده بود تا واسمون ناهار درست کنه پناه میبردم و میزدم زیر گریه و اونقدر گریه می کردم که به هق هق میافتادم و همونطور با نفس بریده گریه کنون بهش می گفتم: "مامان من تنهام" ...

اون موقع پنج سالم بودم و از اون زمان روزهای زیادی گذشته...

اما من همان کودکم با این تفاوت که اختیار گریه کردنو ازم گرفتن...

بی مقدمه یه کم مقدمه از خودم در کنم تا بعد برم سر اصل مطلب!

مقدمه:چند وقته باز دوباره نوشتنم نمیاد با اینکه نوشتنی فرآوونه:

انوشه جان که رفته فضا، رویت حلال ماه مبارک هم که به همین مناسبت به تعویق افتاد تا زمانیکه این زن نا محرم و بد حجاب که پا شده با چند تا نامحرم بدون ترس از وقوع فعل حرام رفته مکان فضایی برگرده. با غیرتاش حواسشون باشه وظیفه ی هر ایرانی مسلمانه که این لکه ی ننگو از دامن همشیره پاک کنن، شاید بدیم سنگسارش کنن اینطوری جیگرمون هم حال میاد! پدری، برادری،اعوذ بالله دوست پسری نداشت که این ننگو به بار آورد؟! خون خودمونو کثیف نکنیم، وزیر رفاه هم که گویا بر کنار شد.در عین حال که رجال مملکت دنبال یه وزیر دفاع مناسب واسه مملکتن، روسها باز واسه ساختن نیروگاه بوشهر که حق مسلم ماست دارن قر میان البته قول دادن واسه محافظت از نیروگاه بهمون سیستم موشکی بفروشن البته اینا با اونا که با دستان متخصصین داخلی و جوانان برومند ما در وزارت دفاع ساخته شده فرق فوکوله ها! آخ گفتم وزارت دفاع دلم واسه آقای شمخانی تنگ شد! نمیشه دوباره خودش بیاد مرد و مردونه وایسه از مملکت دفاع کنه؟! دوست جونای فرانسویمون هم باز مهربونی از خودشون در کردن میخوان خودشون بیان حق مسلم ما رو تو بوشهر بسازن! لاریجانی جون هم با سولانا جون همچنان در حال مذاکراتن! آقای طالبانی نامردی کرده اومده لو داده که نخست وزیر عراق از مقامات ایرانی وعده هایی گرفته! همه ی کشورهای عربی خواستار روابط مثبت با ایران شده اند!لابد فکر کردن از حق مسلم ما چیزی هم به اونا می ماسته! برادر بن لادن هم که بالاخره نفهمیدیم از حصبه شهید شده یا زنده ست هنوز! صدام مادر مرده هم که باز وکلای مدافعش بیوفایی از خودشون در کردن کشیدن کنار و گویا گفتن که اصلا به ما چه! آیا؟!

پاپ عزیز دل برادر هم که معلوم نیست چرا هی اینطوری اونطوریش میشه گویا!

حاج آقا هاشمی(رفسنجانی سابق!) هم مرحمت کردن ناگفته هایی از دلایل پذیرش قطعنامه ی 598 را گفتند که گفته شده باشه!

برادر احمدی نژاد فرشهای نفیس نهاد ریاست جمهوری را(200 تخته گویا) سرانجام به موزه فرستاند که ظاهرا قراره از اونجا بره پیش آثار استاد فرشچیان که گلابی شدن !(جون محمود نکن این کارا رو یه وقت مهمون برسه واسه آقازاده ها،این حیوونیا که مکان دیگه ای ندارن آخه!)

تازشم که قرار شده با توسعه ی خدمات امدادی سایپا بار ترافیکی تهران کاهش پیدا کنه! این در حالیست که: صد هزار پژو 405 تحت ریسک محسوب می شوند! یه روایت دیگه هم شده که گویا اظهارات غیر کارشناسی بازی با اعتبار صنعت خودروی ایران در دنیاست!معلوم نیست مستوجبی کدوم بنده خدایی رو قطع کردن که اینطوری شده!

عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس هم عنوان کردن که:"مشکل دانشجویان ستاره دار را به تریبون مجلس می کشانم."از قرار معلوم زحمت ستاره دار کردن دانشجوها هم به گردن پرسنل زحمتکش حراست دانشگاهها خواهد بید! 4 تا بچه لی پوشه پیتزا خور اسم خودشونم گذاشتن دانشجو،هر روز باید پرسنل زحمتکش نیروی انتظامی بیان توی کافی شاپها و جاهای دیگه که وکلای مجلس نجابت می کنن زیر سبیلیش میکنن بره،جمعهای مشکل دارشونو ببرن ارشاد کنن! خدا این آمریکای جهانخوارو هر چه زودتر نابود کنه که جوونای ما رو به این راهها کشونده.

مدافع حقوق زنان افغانستان هم ترور شد.به همه ی برادران غیور افغان خدا قوت بگیمو برای اینکه من مقدمه رو تموم کنم گریزی بزنم به خبر برگزاری جلسه ی محاکمه ی 4 وبلاگ نویس که 6 آبان ماه برگزار خواهد شد نقطه مقدمه تمام

بدنه ی نبشته:بعد از یک روز پر تلاش علاوه بر خستگی احساس می کنم درجه حرارت بدنم هم بالاست.چند تا عطسه زدم و بالاخره نوشتنم گرفت! کلاس فردا صبح یکی از زبان آموزان محترم باز هم تعطیل شد.از وقتی اداره ی نشر اکاذیب اعلام کرد که دمای هوا کاهشش محسوسی خواهد داشت هوا داره گرمتر میشه! مگه کسی که تو خونه تلویزیون داره دیگه سینما نمیره؟ ! هوا سر شار از بوی اسب است و غم و اندکی غبطه*. ما هم که بچه مدرسه ای بودیم کلاسمون که تموم می شد با کیف و کتابمون میومدیم تو نظر می تابیدیم!!.

- دوسِت دارم. - خودتو بیشتر دوست داری!!. پول جقدر گرون شده!!آنکه می گرید یک درد دارد،آنکه می خندد هزار و یک درد.**"پیاده می شوم تا به قرار بعدی ات برسی! همیشه همینطور است و لابد تا برسی انگشتهایت ماهرانه روی دگمه های نقره ای رنگ می دود تا شعرهای عاشقانه را با صدای بوق به آدم های جدید هدیه کنی!به خانه می رسم و در سکوت و تاریکی به انتظار پاکتهای کوچک نامه ام می مانم.سهم من پنجره ای است که آویختن پرده ای آنرا از من می گیرد!!."***

ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت

این شام صبح گردد و این شب سحر شود