دل و دین و عقل و هوشم همه را به آب دادی

ز کدام  باده ساقی به من خراب دادی

دل عالمی ز جا شد  چو نقاب بر گشودی

دو جهان به هم بر آمد چو به زلف تاب دادی

همه کس نصیب دارد ز نشاط و شادی اما

به من غریب مسکین غم بی حساب دادی

اصفهان رانی آناناس خنکی است که در گرمای مهلک تیر ماه آخرین جرعه اش را اندکی پیش نوشیده ای و نگاهت که پس از آن در جستجوی سطل زباله ایست.

اصفهان شهر خشت و گلهای اعجاب آور.شهر آبی رنگ نقش و نگارها.گنبدهای فیروزه و رویای اسلیمی ها،شهر شیداییها،شرح جاودانگی.شهر ستونهای پر غروری که قد بر افراشتند تا آسمانهای آرزوهای رنگ رنگ،شیرین بر سریر پایستگی آنها بیارامند.شهری که نیلی رودهای همیشه زنده را به سبزهایی پل زد،روینده در آرامش پایدار شوقهایی که نقش جهان شدند.

شهر اثیری خاطره ها،شهر خاطره های اسیر کننده...

اصفهان دیگر زیبا نیست.قفس غم فزایی است که راه راه میله هایش،امید پرواز را تجانسی نیست.